STRONA GŁÓWNA

ZA GRANICĄ

MINIGALERIA

MAPKI

KSIĘGA GOŚCI

LITERATURA

KONTAKT
BARANÓW SANDOMIERSKI

BARCIANY

BARDO ŚLĄSKIE

BĄKOWA GÓRA

BESIEKIERY

BĘDZIN

BIERUTÓW

BIESTRZYKÓW

BOBOLICE

BOBROWNIKI

BODZENTYN

BOLESTRASZYCE

BOLKÓW

BORYSŁAWICE ZAMKOWE

BROCHÓW

BRODNICA

BRZEG

BUKOWIEC

BYDLIN

BYSTRZYCA KŁODZKA

CHĘCINY

CHOJNICA

CHOJNIK

CIECHANÓW

CIESZÓW

CIESZYN

CZARNY BÓR

CZERNA

CZERNINA

CZERSK

CZĘSTOCHOWA

CZOCHA

CZORSZTYN

DĄBRÓWNO

DRZEWICA

DZIAŁDOWO

DZIERZGOŃ

FREDROPOL (KORMANICE)

GDAŃSK

GIŻYCKO

GLIWICE

GŁOGÓW

GNIEW

GNIEWOSZÓW Z.SZCZERBA

GOLUB-DOBRZYŃ

GOŁAŃCZ

GOLCZEWO

GOŁUCHÓW

GOŚCISZÓW

GÓRA

GRODZIEC

GRÓDEK

GRUDZIĄDZ

GRZĘDY

GRZMIĄCA z.ROGOWIEC

INOWŁÓDZ

JANOWICE WIELKIE z.BOLCZÓW

JANOWIEC

JAWOR

JEZIORO GÓRECKIE

KAMIENIEC ZĄBKOWICKI

KAMIENNA GÓRA

KARPNIKI

KAZIMIERZ DOLNY

KĘTRZYN

KĘTRZYN - KOŚCIÓŁ

KIELCE

KLICZKÓW

KŁODZKO

KOŁO

KONARY

KONIN-GOSŁAWICE

KORZKIEW

KOWALEWO POMORSKIE

KOŹMIN WLKP.

KÓRNIK

KRAKÓW

KRAPKOWICE

KRAPKOWICE - OTMĘT

KRASICZYN

KRĘPCEWO

KRUSZWICA

KRZYŻNA GÓRA

KRZYŻTOPÓR

KSIĄŻ WIELKI

KUROZWĘKI

KWIDZYN

LEGNICA

LIDZBARK WARMIŃSKI

LIPA

LUBIN

LUTOMIERSK

ŁAGÓW

ŁĘCZYCA

ŁOWICZ

MAJKOWICE

MALBORK

MAŁA NIESZAWKA

MIĘDZYLESIE

MIĘDZYRZECZ

MIRÓW

MOKRSKO

MOSZNA

MSTÓW

MUSZYNA

MYŚLENICE

NAMYSŁÓW

NIEDZICA

NIDZICA

NIEMCZA

NIEPOŁOMICE

NOWY SĄCZ

NOWY WIŚNICZ

ODRZYKOŃ

OGRODZIENIEC (PODZAMCZE)

OJCÓW

OLEŚNICA

OLSZTYN (JURA)

OLSZTYN (WARMIA)

OLSZTYNEK

OŁAWA

OŁDRZYCHOWICE KŁODZKIE

OPOCZNO

OPOLE GÓRKA

OPOLE OSTRÓWEK

OPORÓW

OSSOLIN

OSTRĘŻNIK

OSTRÓDA

OSTRÓW LEDNICKI

OTMUCHÓW

PABIANICE

PANKÓW

PASTUCHÓW

PIESKOWA SKAŁA

PIOTRKÓW TRYBUNALSKI

PIOTRKÓW-BYKI

PIOTROWICE ŚWIDNICKIE

PŁAKOWICE

PŁOCK

PŁONINA

PŁOTY

PODZAMCZE z.OGRODZIENIEC

PODZAMCZE PIEKOSZOWSKIE

POKRZYWNO

POŁCZYN-ZDRÓJ

POZNAŃ

PRABUTY

PROCHOWICE

PROSZÓWKA z.GRYF

PRZEMYŚL

PRZEWODZISZOWICE

PSZCZYNA

PYZDRY

RABSZTYN

RACIĄŻEK

RADŁÓWKA

RADOM

RADZIKI DUŻE

RADZYŃ CHEŁMIŃSKI

RAJSKO

RAKOWICE WIELKIE

RATNO DOLNE

RAWA MAZOWIECKA

RESKO

ROGÓW OPOLSKI

ROŻNÓW ZAMEK DOLNY

ROŻNÓW ZAMEK GÓRNY

RYBNICA

RYBNICA LEŚNA

RYCZÓW

RYDZYNA

RYTWIANY

RZĄSINY

SANDOMIERZ

SANOK

SIEDLĘCIN

SIEDLISKO

SIERADZ

SIERAKÓW

SIEWIERZ

SMOLEŃ

SOBKÓW

SOBOTA

SOCHACZEW

SOSNOWIEC

SREBRNA GÓRA

STARA KAMIENICA

STARE DRAWSKO

STARY SĄCZ

STRZELCE OPOLSKIE

SULEJÓW

SZAMOTUŁY

SZCZECIN

SZTUM

SZUBIN

SZYDŁÓW

SZYMBARK

ŚCINAWKA GÓRNA

ŚWIDWIN

ŚWIEBODZIN

ŚWIECIE n.WISŁĄ

ŚWIECIE k.LEŚNEJ

ŚWINY

TORUŃ

TORUŃ z.DYBÓW

TUCZNO

TYNIEC

UDÓRZ

UJAZD k.TOMASZOWA

UJAZD KRZYŻTOPÓR

UNIEJÓW

URAZ

WAŁBRZYCH z.KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.STARY KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.NOWY DWÓR

WARSZAWA z.KRÓLEWSKI

WARSZAWA z.UJAZDOWSKI

WĄBRZEŹNO

WENECJA

WĘGIERKA

WĘGORZEWO

WIELICZKA

WIELKA WIEŚ

WIERZBNA

WITKÓW

WLEŃ

WOJNOWICE

WOJSŁAWICE

WROCŁAW

WROCŁAW LEŚNICA

WYSZYNA

ZAGÓRZ

ZAGÓRZE ŚLĄSKIE

ZAŁUŻ

ZĄBKOWICE ŚLĄSKIE

ZBĄSZYŃ

ZŁOTORIA k.TORUNIA

ŹRÓDŁA

ŻAGAŃ

ŻARY

ŻELAZNO

ŻMIGRÓD


IMG BORDER=1 style=

ZAMEK W PROCHOWICACH, WIDOK OD POŁUDNIOWEGO ZACHODU



edług jed­nych źró­deł bu­dow­ni­czym i pierw­szym miesz­kań­cem wa­row­ne­go zam­ku w Pro­cho­wi­cach był Iko von Parch­witz, dwo­rza­nim księ­cia Bo­les­ła­wa Ro­gat­ki (+1278) i je­go wie­lo­let­ni to­wa­rzysz. In­ne his­to­rycz­ne o­pra­co­wa­nia su­ge­ru­ją jed­nak, że wspom­nia­ny za­mek był wów­czas je­dy­nie nie­wiel­kim drew­nia­nym gród­kiem o­bron­nym i właś­ci­wym fun­da­to­rem mu­ro­wa­ne­go zes­po­łu o­kreś­la­ją o­sobę Ste­fa­na von Parch­witz - wnu­ka przy­wo­ła­ne­go Iko, któ­ry w la­tach 1305-42 za­rzą­dzał dy­na­micz­nie roz­wi­ja­ją­cym się mias­tem. Syn Ste­fa­na, Piotr von Parch­witz w 1383 sprze­dał ro­do­we do­bra księ­ciom leg­nic­kim: Ru­prech­to­wi (+1409), Wac­ła­wo­wi (+1419) i Hen­ry­ko­wi (+1398) - ci zaś przed rokiem 1400 od­stą­pi­li na­by­te wcześ­niej po­sia­dłoś­ci ry­cerzowi Ot­to Star­sze­mu Zed­lit­zo­wi i od­tąd aż do 1554 ro­ku właś­ci­cie­lem Pro­cho­wic by­ła ro­dzi­na von Zed­litz. W la­tach 20-ych XV wie­ku za­mek pod­da­no pierw­szej grun­tow­nej roz­bu­do­wie, w kon­sek­wen­cji któ­rej do­tych­cza­so­wy czwo­ro­bok zos­tał wzbo­ga­co­ny o no­we zew­nętrz­ne u­moc­nie­nia i wy­so­ką gra­nias­tą wie­żę os­tat­niej o­bro­ny (nie­któ­re źród­ła o­kreś­la­ją czas pow­sta­nia wie­ży na po­czą­tek wie­ku XIV). Jesz­cze za pa­no­wa­nia von Zed­lit­zów u pro­gu XVI stu­le­cia za­po­cząt­ko­wa­no pro­ces przek­ształ­ca­nia śred­nio­wiecz­ne­go za­ło­że­nia w mod­ną re­ne­san­so­wą re­zy­den­cję - w ra­mach tyc­hże przek­ształ­ceń zmo­der­ni­zo­wa­no tak­że pier­wot­ne for­ty­fi­ka­cje two­rząc zew­nętrz­ny ob­wód bas­te­jo­wy, i do­bu­do­wa­no ka­pli­cę.



ZAMEK W PROCHOWICACH NA RYSUNKACH F. B. WEHRNERA, TOPOGRAPHIA SEU COMPENDIUM SILESIAE 1744-68


ro­ku 1554 Ot­to Młod­szy von Zed­litz prze­ka­zał za­mek wraz z mias­tem i ca­łym ma­jąt­kiem swe­mu zię­cio­wi, fel­dmar­szał­ko­wi ce­sar­skie­mu Han­so­wi Op­per­sdorf (+1584). No­wy właś­ci­ciel za­żą­dał od księ­cia Fry­de­ry­ka III o­gło­sze­nia zie­mi pro­cho­wic­kiej po­siad­łoś­cią wol­ną, czym do­pro­wa­dził do zbroj­ne­go kon­flik­tu, za­koń­czo­ne­go roz­jem­czą de­cyz­ją ce­sa­rza Mak­sy­mil­ia­na o przyz­na­niu od­szko­do­wa­nia od Op­per­sdor­fa na rzecz księ­cia w wy­so­koś­ci 20 ty­się­cy du­ka­tów. W la­tach 1567-68 za­mek w Pro­cho­wi­cach peł­nił funk­cję tym­cza­so­wej sie­dzi­by Hen­ry­ka XI (+1588) oraz je­go dwo­ru, któ­ry schro­nił się tu­taj przed sza­le­ją­cą w Leg­ni­cy za­ra­zą. Od 1568 ro­ku Pro­cho­wi­ce znaj­do­wa­ły się rę­kach Fa­bia­na von Scho­e­naich (+1591). Za­in­wes­to­wał on nie­ma­łe kwo­ty na re­mont i roz­bu­do­wę dzier­ża­wio­nej przez sie­bie re­zy­den­cji, po­sze­rza­jąc jej plan we wszyst­kich kie­run­kach, na­kła­da­jąc no­we tyn­ki, a fa­sa­dy de­ko­ru­jąc e­fek­tow­ny­mi sgraf­fi­to. Po­nad­to na kwad­ra­to­wej wie­ży za­wisł ze­gar, któ­re­go wska­zów­ki do­brze wi­dać i do­kład­ny me­cha­nizm do­brze moż­na sły­szeć. W 1597 mias­to przesz­ło w po­sia­da­nie ksią­żąt leg­nic­kich, a za­mek, ja­ko ma­ło zna­czą­ca sie­dzi­ba ro­do­wa znacz­nie pod­u­padł, do cze­go przy­czy­ni­ły się rów­nież na­jazd i znisz­cze­nia do­ko­na­ne przez Szwe­dów w ro­ku 1612. I choć nie­dłu­go po­tem ksią­żę Je­rzy Ru­dolf (+1653) od­no­wił znisz­czo­ne wnęt­rza (1617), a w la­tach nas­tęp­nych je­go sios­tra Ma­ria Zo­fia kon­ty­nu­o­wa­ła le­ni­wie pos­tę­pu­ją­ce pra­ce bu­dow­la­ne, to ko­lej­na szwedz­ka o­ku­pa­cja w 1642 od­bi­ła się na ty­le nie­ko­rzyst­nie na sa­mej bu­dow­li, że nie oby­ło się bez wy­bu­rze­nia nie­któ­rych jej par­tii.


PANORAMA PROCHOWIC Z 1819 ROKU NA RYCINIE C. F. STUCKARTA


ZAMEK NA WIZERUNKU ARTYSTY T. BLATTERBAUERA Z LAT 80. XIX STULECIA


omimo póź­niej­szych prób od­bu­do­wy ksią­żę­cy gmach nig­dy nie od­zys­kał już daw­nej świet­noś­ci. Po śmier­ci os­tat­nie­go Pias­ta śląs­kie­go Je­rze­go Wil­hel­ma w ro­ku 1675 prze­szedł na włas­ność ce­sa­rza Le­o­pol­da Hab­sbur­ga (+1705), a w 1741 zos­tał włą­czo­ny do ma­jąt­ku kró­lów prus­kich z dy­nas­tii von Ho­hen­zol­ler­nów i od­tąd słu­żył ja­ko bu­dy­nek miesz­kal­ny płat­nym dzier­żaw­com. W 1820 ro­ku wa­row­nię na­był Erd­man Syl­vius von Puck­ler (+1843), któ­ry w la­tach 1835-37 do­ko­nał grun­tow­nej res­tau­ra­cji sta­rych mu­rów, po­łą­czo­nej z nad­bu­do­wą śred­nio­wiecz­ne­go do­mu go­tyc­kie­go. Po nim w la­tach 70-ych XIX wie­ku no­wym właś­ci­cie­lem zam­ku zos­tał Ernst Li­man, póź­niej ku­pił go Ernst Schle­gner, aby pod ko­niec stu­le­cia od­sprze­dać Le­o­pol­do­wi We­be­ro­wi z Wroc­ła­wia. Wie­lo­krot­ne zmia­ny gos­po­da­rzy mia­ły nie­ko­rzyst­ny wpływ na po­gar­sza­ją­cy się stan bu­dow­li i do­pie­ro, gdy w 1906 gmach zam­ko­wy wraz z oko­licz­ny­mi do­bra­mi sta­ły się włas­noś­cią hra­bie­go Kur­ta Strach­wit­za, obiekt do­cze­kał się sze­ro­ko za­kro­jo­nej re­no­wa­cji. Dru­ga woj­na świa­to­wa przy­nios­ła niez­nacz­ne znisz­cze­nia za­byt­ko­wej sub­stan­cji i za­po­cząt­ko­wała o­kres naj­więk­sze­go w jej dzie­jach u­pad­ku, bę­dą­ce­go e­fek­tem o­pusz­cze­nia i kom­plet­ne­go bra­ku o­pie­ki ze stro­ny lo­kal­nych władz ko­mu­nis­tycz­nych.


WIDOK ZAMKU OD POŁUDNIA, R. WEBER SCHLESISCHE SCHLOSSER 1909


WIDOK OD ZACHODU NA CZĘŚĆ RENESANSOWĄ, WNĘTRZA PO RENOWACJI K. STRACHWITZA, R. WEBER SCHLESISCHE SCHLOSSER 1909



red­nio­wiecz­ny za­mek zbu­do­wa­ny zos­tał na pla­nie zbli­żo­nym do pros­to­ką­ta o wy­mia­rach 26x38 met­rów. Do kur­ty­ny od stro­ny pół­noc­nej przy­le­gał wznie­sio­ny w dol­nych par­tiach z ka­mie­nia, ru­dy ba­gien­nej i ceg­ły, a w wyż­szych tyl­ko z ce­gły dom miesz­kal­ny, skła­da­ją­cy się z czte­rech kon­dyg­na­cji: piw­ni­cy, nis­kie­go par­te­ru i dwóch pię­ter o wy­so­koś­ci 4 oraz 3,5 metra, za­pew­ne z dwo­ma po­miesz­cze­nia­mi na każ­dym pięt­rze. Wej­ście na trze­cią kon­dyg­na­cję po­pro­wa­dzo­no z dzie­dziń­ca zew­nętrz­ny­mi drew­nia­ny­mi scho­da­mi. Mur ob­wo­do­wy mie­rzył o­ko­ło 11 met­rów wy­so­koś­ci i zwień­czo­ny był blan­ko­wa­niem o­raz o­bie­ga­ją­cym dzie­dzi­niec gan­kiem straż­ni­czym. W je­go po­łud­nio­wej częś­ci u­lo­ko­wa­no bra­mę wjaz­do­wą, po­prze­dzo­ną mos­tem zwo­dzo­nym prze­rzu­co­nym nad o­ta­cza­ją­cą wa­row­nię fo­są. Bra­mę flan­ko­wa­ła u­sy­tu­o­wa­na po jej za­chod­niej stro­nie czwo­ro­bocz­na wie­ża o pod­sta­wie 7,4x8 i wy­so­koś­ci 30 met­rów. Wie­ża ta w naj­niż­szej par­tii mieś­ci­ła loch wię­zien­ny, a na wy­so­koś­ci 13,5 met­ra po­sia­da­ła nie­wiel­ką wy­dzie­lo­ną iz­deb­kę, do któ­rej dos­tęp pro­wa­dził tak wąs­ką klat­ką scho­do­wą, iż mógł się w niej z tru­dem zmieś­cić za­led­wie je­den uz­bro­jo­ny straż­nik.




REKONSTRUKCJA ZAMKU XIV-WIECZNEGO WG J. SALMA


ierw­sza XVI-wiecz­na prze­bu­do­wa, pro­wa­dzo­na przez von Zed­lit­zów o­ko­ło 1540 ro­ku, ogra­ni­czy­ła się do dos­ta­wie­nia ka­pli­cy i pros­to­pad­łe­go do niej bu­dyn­ku w po­łud­nio­wo-wschod­niej częś­ci zes­po­łu wa­row­ne­go. Czter­dzieś­ci lat póź­niej Fa­bian von Scho­e­naich wy­bu­do­wał pa­ła­co­we trzy­kon­dyg­na­cyj­ne skrzyd­ło wschod­nie o wy­mia­rach 10x43 met­ry, do któ­re­go od stro­ny po­łud­nio­wej przy­le­gał ry­za­lit zwień­czo­ny póź­no­re­ne­san­so­wym szczy­tem. Wznie­sio­no też zew­nętrz­ny, niż­szy ob­wód mu­rów z nie­wiel­ki­mi bas­te­ja­mi na osiach kur­tyn i no­wą bra­mą po­łud­nio­wą z bo­ga­tą o­pra­wą ka­mie­niar­ską. Przek­ształ­ce­niom u­leg­ły wnęt­rza re­zy­den­cji i wys­trój e­le­wa­cji, oz­do­bio­nej pseu­do­bo­nio­wa­niem o­raz sgraf­fi­ta­mi. W okre­sie no­wo­żyt­nym roz­wi­nę­ło się, ist­nie­ją­ce za­pew­ne od cza­sów śred­nio­wiecz­nych, po­łud­nio­we przed­zam­cze, w obrę­bie któ­re­go roz­miesz­czo­no o­biek­ty gos­po­dar­cze i bu­dyn­ki miesz­kal­ne dla służ­by. Na pół­noc od zam­ku za­ło­żo­ny zos­tał roz­leg­ły park.



PLAN ZAMKU W PROCHOWICACH: 1. DOM GOTYCKI, 2. WIEŻA GŁÓWNA, 3. KAPLICA, 4. SKRZYDŁO WSCHODNIE,
5. RYZALIT POŁUDNIOWY, 6. ŚREDNIOWIECZNA BRAMA, 7. NOWOŻYTNY PRZEJAZD BRAMNY



o cza­sów współ­czes­nych za­cho­wał się za­sad­ni­czy u­kład przest­rzen­ny zam­ku i je­go naj­waż­niej­sze e­le­men­ty ar­chi­tek­tu­ry. W sta­nie częś­cio­wej ru­i­ny przetr­wał naj­star­szy frag­ment za­ło­że­nia - śred­nio­wiecz­ny dom go­tyc­ki z re­lik­ta­mi aż czte­rech wy­ku­szy la­try­no­wych. Obok cha­rak­te­rys­tycz­nej, ząb­ko­wa­nej wie­ży u­wa­gę zwra­ca też bo­ga­to zdo­bio­na mo­ty­wa­mi an­tycz­ny­mi bra­ma wjaz­do­wa na dzie­dzi­niec pół­noc­ny. Po wie­lu la­tach sys­te­ma­tycz­nej e­ro­zji za­mek od pew­ne­go cza­su znaj­du­je się w pry­wat­nych rę­kach i pod opie­ką no­we­go właś­ci­cie­la po­wo­li pow­sta­je z ru­in. Naj­now­sze fo­to­gra­fie na stro­nie przed­sta­wia­ją stan z 2017 ro­ku i mo­gą być już nie­ak­tu­al­ne, po­nie­waż pra­ce wciąż trwa­ją. Je­że­li gos­po­da­rzo­wi wys­tar­czy środ­ków i kon­sek­wen­cji na za­koń­cze­nie re­kon­struk­cji te­go pięk­ne­go za­byt­ku, bę­dzie moż­na po­gra­tu­lo­wać mu ura­to­wa­nia dla zie­mi dol­noś­ląs­kiej ko­lej­nej per­ły, któ­ra w prze­ciw­nym wy­pad­ku mo­gła­by po­dzie­lić lo­sy wie­lu in­nych po­roś­nię­tych krza­ka­mi u­pad­łych re­zy­den­cji.


IMG  BORDER=1 style= IMG  BORDER=1 style=

IMG  BORDER=1 style= IMG  BORDER=1 style=

IMG  BORDER=1 style= IMG  BORDER=1 style=

FOTOGRAFIE PREZENTUJĄCE POSTĘPY PRAC PRZY ODBUDOWIE ZAMKU, PO LEWEJ STAN Z 2004 ROKU, Z PRAWEJ ROK 2017 (H. SZURCZAK: 2019)
DWA GÓRNE RZĘDY: RENESANSOWE SKRZYDŁO POŁUDNIOWE, DWA RZĘDY DOLNE: SKRZYDŁO WSCHODNIE



rocho­wi­ce po­ło­żo­ne są oko­ło 16 km na pół­noc­ny-wschód od Leg­ni­cy, przy dro­dze kra­jo­wej 94 z Lu­bi­na do Wroc­ła­wia. Kur­su­ją tu­taj au­to­bu­sy ko­mu­ni­ka­cji miej­skiej li­nii 10 spod dwor­ca PKP w Leg­ni­cy i bar­dzo częs­to PKS oraz pry­wat­ne bu­sy z są­sied­nich miast. Od przys­tan­ku (Ry­nek) doj­ście do zam­ku ul. Leg­nic­ką zaj­mu­je o­ko­ło 5 mi­nut. Sa­mo­chód moż­na za­par­ko­wać na te­re­nie daw­ne­go fol­war­ku, tuż przy bra­mie. (ma­pa zam­ków)





1. M. Chorowska: Rezydencje średniowieczne na Śląsku, OFPWW 2003
2. B. Guerquin: Zamki w Polsce, Arkady 1984
3. I. T. Kaczyńscy: Zamki w Polsce południowej, Muza SA 1999
4. L. Kajzer, J. Salm, S. Kołodziejski: Leksykon zamków w Polsce, Arkady 2001


IMG  BORDER=1 style=

IMG  BORDER=1 style= IMG  BORDER=1 style=

ZACHOWANE I CZĘŚCIOWO ODRESTAUROWANE DETALE RENESANSOWEJ ARCHITEKTURY ZAMKU


W pobliżu:
Legnica - zamek książęcy XIIIw., przebudowany, 16 km
Lubin - pozostałości (kaplica) zamku książęcego XIVw., 19 km
Wołów - zamek książęcy XIVw., przebudowany, 26 km
Źródła - kościół obronny XIII-XVIIw., 31 km
Jawor - zamek książęcy XIII/XIVw., przebudowany, 32 km
Chojnów - zamek książęcy XIVw., przebudowany, 35 km
Rokitnica - ruina zamku rycerskiego XIVw., 35 km
Chobienia - zamek XVIw., 36 km



Warto zobaczyć również:


Zaj­mu­ją­cy pra­wo­brzeż­ną część do­li­ny Od­ry, od­da­lo­ny od Pro­cho­wic o 15 mi­nut jaz­dy sa­mo­cho­dem mo­nu­men­tal­ny zes­pół po­cys­ter­ski w Lu­bią­żu, dru­gi pod wzglę­dem ku­ba­tu­ry obiekt sa­kral­ny na świe­cie, któ­re­go sa­ma fa­sa­da li­czy 223 met­ry dłu­goś­ci! Cent­ral­ną część ba­ro­ko­we­go za­ło­że­nia klasz­tor­ne­go zaj­mu­je wznie­sio­na na fun­da­men­tach ro­mań­skie­go koś­cio­ła XIV-wiecz­na ba­zy­li­ka Wnie­bo­wzię­cia NMP z gro­ba­mi Pias­tów Śląs­kich, mu­mia­mi o­pa­tów cys­ter­skich o­raz za­kon­ni­ków, za­cho­wa­na w sta­nie su­ro­wym i pil­nie o­cze­ku­ją­ca re­no­wa­cji. Od po­łud­nia przy­le­ga do niej klasz­tor, rów­nież w znacz­nej częś­ci wy­ma­ga­ją­cy re­mon­tu, ale już z pięk­nie od­no­wio­ną Ja­dal­nią Opa­ta i Bib­lio­te­ką. Pół­noc­ną część kom­plek­su zaj­mu­je na­to­miast nie ma­ją­cy so­bie rów­nych w ca­łej Pol­sce wznie­sio­ny w la­tach 1681-99 wspa­nia­ły pa­łac opa­tów, w któ­rym u­dos­tęp­nio­no do zwie­dza­nia naj­więk­szą i naj­bar­dziej je­go re­pre­zen­ta­cyj­ną część - wy­so­ką na 13 met­rów Sa­lę Ksią­żę­cą, wręcz o­cie­ka­ją­cą od bi­zan­ty­niz­mu i tłus­tej ba­ro­ko­wej or­na­men­ty­ki. Bę­dą­cy pod o­pie­ką Fun­da­cji Lu­biąż zes­pół za­byt­ków u­zu­peł­nia koś­ciół po­moc­ni­czy św. Ja­ku­ba i XVIII-wiecz­ne za­bu­do­wa­nia gos­po­dar­cze. W se­zo­nie tu­rys­tycz­nym miej­sce to tęt­ni ży­ciem; w Lu­bią­żu częs­to or­ga­ni­zo­wa­ne są fes­ti­wa­le, wys­ta­wy i spot­ka­nia te­ma­tycz­ne.


IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG





STRONA GŁÓWNA

tekst: 2004, 2019
fotografie: 2004, 2008, 2013, 2017, 2019
© Jacek Bednarek